Ja ga je het al missen?

Ja en nu ben je in Nederland en gaat het al weer kriebelen?
Af en toe denk ik wel weer eens wat ik om deze tijd in Vancouver deed. Tomaten en komkommers snijden of slapen, je weet dat het voorbij is maar toch mis ik af en toe het samen zijn met je collega's, niet dat ik niet blij ben om weer thuis te zijn maar je hebt toch met je collega's van Albron ruim 1 maand opgetrokken. Dat vergeet je niet zomaar.

We wachten maar op de aankomende reünie, maandag 8 maart weer aan het GEWONE werk, op lokatie zullen ze ook zeker erg nieuwsgierig zijn naar de verhalen, van het werk zal dus de eerste uren weinig te recht komen.
De jetlag begin ik aardig onder controle te krijgen, en verder
krijgt het gewone Nederlandse leven weer zijn verloop.

Aan iedereen die mijn blog gelezen heeft wil ik mijn dank uitspreken. Hoop dat jullie er allemaal plezier aan beleefd hebben om onze ervaringen en belevenissen mee te beleven.
Ik heb er erg veel plezier aan beleefd om de blog bij te houden.

Voorlopig zal dit mijn laatste bijdrage zijn aan dit geheel, als er nieuwe ontwikkelingen zijn zal ik deze zeker melden, het ga jullie allemaal goed en tot later.

Groeten Jeroen alias Vippie.

Thuis

Ja daar sta je dan met je goede gedrag, na een voorspoedige reis van 9 uur en een onrustige nacht sta je op Schiphol oog in oog met je dierbare.
Zij in Nederland en jij nog in niemandsland, met alleen een glazen wand die je scheid.
Wachten op de bagage die maar niet komt, eindelijk een bekende koffer, helaas er worden meer dezelfde koffers gemaakt, nog even gauw een foto van je collega's waar je ruim 4 weken mee op hebt getrokken en je koffers zijn voorbij.

Opletten en weer wachten, en dan eindelijk, gauw afscheid nemen van je meest directe collega's en dan, nog iets aan te geven, ja natuurlijk de Uggs maar gelukkig is de douanier met iemand anders bezig dus maar gauw doorlopen.

Je hebt alleen nog maar oog voor je dierbare en vergeet al het anders om je heen, welkom geheten worden met een cake met het opschrift WELKOM THUIS in fleurige kleuren doet je beseffen dat het gewone leven weer zijn aanvang neemt.
Nog even langs de stand van Heineken om een aandenken aan deze uitdaging mee te mogen nemen, een collectors item en dan naar huis.

Nog even een verdwaalde, ook zoekende collega de hand gedrukt en dan naar de wachtende auto voor de reis naar huis, even nog gauw een kopje echte Hollandse sterke koffie en dan...............

Je bent echt weer thuis als je op de snelweg in de file komt, de medepassagiers beginnen de eerste vragen op je af te vuren en langzamerhand komen de herinneringgen weer boven, "wat heb je meegemaakt, zou je weer gaan, ben je moe,heb je veel foto's, heb je honger, had je leuke collega's, hoe was het hotel, en nog vele andere vragen zullen volgen.

En dan eindelijk thuis, welkom geheten door een groot bord dat voor het raam hangt en slingers in de kamer, voel je je direkt weer thuis, jou stoel, jou kopje, jou pantoffels en de rest.
En dan komt voor de thuis blijvers het grote moment, zou er nog een souvenir in de koffer zitten, mijn dochters konden niet wachten,""papa wat is de code van je slot"?
uitpakken en ja hoor daar zijn ze de langverwachte Uggs, is het de goede maat bij de juiste kleur? goed gegokt, gelukkig er kijken me 2 stoere meiden dankbaar aan. Doen jullie er voorzichtig mee???

De verdere souvenirs worden verdeeld onder de armen, de rechter en de linker en het uitpakken komt tot z'n einde, de was in de mand en de kapotte koffers (KONDEN DENK IK NIET TEGEN DIE TURBULENTIE) leeg weer naar zolder voor een volgende uitdaging.

De aan jou geadresseerde kaarten gelezen en de familie even telefonisch op de hoogte gesteld van de terug keer van de verloren zoon/dochter.
En dan de eerst telefoonjes, met telkens weer dezelfde vragen, hoe was het, ga je nog een keer, ben je moe, denk dat ik een bandje inspreek.
Maar mooi om te zien dat de dierbare om je heen mee geleefd hebben met dit ook voor hen voorbije avontuur.

En dan langzaam proberen om de tijd van slapen uit te stellen tot tenminste 22.00 uur en dan naar een veel te klein bed.
Na 1 maand van slapen in een mega groot bed wordt het weer aanpassen, ga eens een stukje opzij, mag ik ook nog een stukje dekbed, snurk niet zo wil je.
En dan lukt het niet om de slaap te vatten, op de wekker wordt het 1 uur, 2 uur, 3 uur etc.
Je ligt te draaien en naast je hoor je slaperig (zij wel) kun je niet slapen? nee en dus maar naar beneden met een lekkere kop Senseo aan je blog werken. Misschien vanavond maar als het hier net zo gaat als in Vancouver komen er nog een aantal onrustige nachten aan.

Als laatste aan dit lange bericht nog even het volgende:

Karel bedankt in het gestelde vertrouwen en het waren 4 geweldige weken, zou het zo weer doen.
Tufan (moorkoppie),TIJGER heb het samen met jou erg naar de zin gehad, gaan we samen nog een keer met de trein weg?
Rene K. ( mister lotus), lekker samen aan een uitdaging kunnen en mogen werken, en denk nog maar een keer terug aan die BUTTER oorlog.
Rene B,(Opa) wat een tomaten hebben we weg gesneden hè, je zou er bijna van gaan dromen.
Collin (Clint), ga het samen fietsen en een biertje drinken nog missen, heb nu al afkick verschijnselen.
Francois (Stooffie), Wat een samen werking jij in de warme- en ik in de koude keuken, en dat stooooooooooooooofvlees, lekker hoor.
John Willemn, je was een wereld kamer genoot, op naar de volgende uitdaging, Londen?

EN VOOR EEN IEDER DIE IK OP DIT MOMENT BEN VERGETEN, BEDANKT VOOR ALLES EN HET GA JULLIE ALLEMAAL GOED, TOT BIJ DE OLYMPISCHE REÜNIE.

Jeroen alias Vippie.

Eindelijk thuis

Ja hoor het is voorbij, het waren bijzondere weken.
Maar eerst gisteren even doorlopen, na de hard werkendemaandag komt de vrije dinsdag, de dag van vertrek.
Om half elf beneden om samen met Clint naar down town te gaan, maar de plannen wijzigen en we besluiten naar Stevensten, een oud visserijplaatsje te gaan samen met Opa(Rene B), Stoof(Francois), Mister Lotus(Rene K), Clint(Collin) en Vippie(ondergetekende).

Na een busrit van ongeveer 1 uur komen we aan en gaan we eerst even een klein rondje doen, we komen erachter dat we ook nog niet ontbeten hebben dus een restaurant wordt gezocht en gevonden.
Fish en chips lekker hoor, samen met het overheerlijke Canadese Biertje, heb nog nooit van mijn leven ontbeten met bier maar is me goed bevallen.

Na het ontbijt/lunch verhaal is het nog te vroeg om terug te gaan naar het hotel, we gaan pas om 5 uur weg dus zetten we het maar even op een lopen om de tijd te doden.
Je kunt zelfs haring vangen met een hengel of niet Rene, opa.

Dan met de bus terug naar het hotel echter mister Lotus blijft achter in het HHH hij gaat pas morgen terug naar Nederland, jammer maar we wensen je een goede reis.
Afscheid nemen doet af en toe een beetje......................we bellen je we;l wakker als we in Nederland aankomen.

Dan om 5 uur in de bus naar het vliegveld, inchecken en door de douane, Jeroen nog op de foto met een beer en nog even gauw tax free geshopt.
Nog gauw een biertje en dan aan boord, het begin van de reis verloopt voorspoedig en iedereen probeerde de slaap te vatten, echter mij lukt het in het geheel niet.
Turbulentie is ook onderweg dus riemen vast.
Valt achteraf mee en dan een goede reis komen we 3 kwartier eerder aan in Nederland.

Alleen maar zon onderweg, maar dat kan ook niet anders op 10 kilometer hoogte en bij min 56 graden.
Het eten en drinken waren weer KLM waardig en we kunnen van boord, Karel nog van harte met je verjaardag.
Hele hordes familie staan ons op te wachten en na het verkrijgen van onze bagage kunnen we de familie gaan begroeten na eerst afscheid genomen te hebben van de collega's.

Hè hè eindelijk op weg naar huis en dan komen de verhalen los...............

Tot later, Jeroen.

Het waren 2 fantastische dagen..................

Ja vandaag maar even inhalen wat ik gisteren ben vergeten te vertellen,
wat een 2 bijzondere dagen.
Eerst zondag de laatste dag van de spelen, wat een raar gevoel geeft dat bij ons allemaal.
De gehele dag al een beetje aan het opruimen geweest en ja Karel de croutons kwamen er ook weer aan, weer therapie soms............

Ook de rijgen van de spiezen was vooral aan Stoofie besteed, lekker rijgen gaat je goed af je bent er nu zo langzamerhand zo bedreven in geworden.
Tegen 17.30 uur zijn we vanaf de VIP tribune in het Holland Heineken Huis de sluiting ceremonie gaan bekijken, Loejo over 2 jaar mag je weer dus nu niet emotioneel worden, is nergens voor nodig meid.

De sluiting was een groot feest van traditionele gebruiken afgewisseld met hedendaagse muziek.

De toespraken van de 2 hoofdrolspelers in het geheel brachten veel emotie los toen de overleden sporter werd herdacht, zelf liepen de rillingen mij over de rug en je ook zeker bij mij begonnen de tranen op te wellen, sterk blijven Vippie.

Na 20.00 uur was het HHH leeg en konden we beginnen met het afbouwen, als eerst moesten we de omheining van de ceremoniehal ontdoen van zwart plastic, dit zat over de reclame geplakt, had maar laten zitten die reclame die er onder vandaan kwam stelde ook niet veel voor, maar ja het is erop gekomen en moet er ook weer af, wat een .......klus maar geklaard.

Ook de keuken inventaris van beide restaurants kwam naar beneden en zouden maandag verscheept worden in containers van Boels.
Om 23.00 uur begon voor alle crew leden een groots feest, als eerste kregen we een bedank speech van een van de heren van Heineken en daarna kwam onze knuffel beerin Erica om ons ook vooral te bedanken, ze gaat ons nog missen vertelde ze en we mogen allemaal bij haar komen wonen, hoop dat je op stand woont Erica want we komen eraan.

Het feest en de gratis consumpties kwamen over de bar, geschonken door het voltallige Management team van het HHH, weten jullie ook eens wat de barmensen meemaken als er een paar van die lallende mensen voor je staan en bier willen.
Klasse mannen en vrouwen goed gedaan.

Alleen een minpuntje moet mij zeker van het hart er was niet voor live muziek gezorgt, we hebben toch maar mooi 120.000 bezoekers gehad dus Guus waar was je nou, en de DJ van de avond snapte er ook niet alles van dacht ik zo..............jammer maar in Londen nieuwe kansen.

Vanochtend maandag morgen...............
En ja hoor de fontein schuimt, na een jerrycan van 20 liter zeepsop is het dan toch nog gelukt, wat zullen die Canadezen met plezier aan ons terug denken als ze die 60.000 liter water uit die fontein moeten halen..............laten ze blij zijn dat het geen oranje zeepsop was want kleurstof geeft vlekken en die krijg je er niet meer uit.
Maar in Londen hebben we een grotere uitdaging want wat stroomt daar door de stad......en voor dat je die oranje hebt heb je heel wat kleurstof nodig.

We hebben met z'n allen de containers van Boels ingeruimd met de cateringspullen en om 15.00 uur was de klus geklaard. Klasse jongens en bedankt voor jullie inzet.
Verder de dag vrij om de koffer in te pakken maar deze kan niet meer dicht, wat nu...........
Morgen nog even naar down town en dan eindelijk naar huis, ik verlang naar sneeuw dus bewaar even wat in de vriezer.

Groeten uit een Olympisch loos Vancouver, Vippie Jeroen.

P.S. Toef 2 liter water en een halve bus douche schuim doet ook wonderen maar je krijgt vast nog een andere kans.