Ja daar sta je dan met je goede gedrag, na een voorspoedige reis van 9 uur en een onrustige nacht sta je op Schiphol oog in oog met je dierbare.
Zij in Nederland en jij nog in niemandsland, met alleen een glazen wand die je scheid.
Wachten op de bagage die maar niet komt, eindelijk een bekende koffer, helaas er worden meer dezelfde koffers gemaakt, nog even gauw een foto van je collega's waar je ruim 4 weken mee op hebt getrokken en je koffers zijn voorbij.
Opletten en weer wachten, en dan eindelijk, gauw afscheid nemen van je meest directe collega's en dan, nog iets aan te geven, ja natuurlijk de Uggs maar gelukkig is de douanier met iemand anders bezig dus maar gauw doorlopen.
Je hebt alleen nog maar oog voor je dierbare en vergeet al het anders om je heen, welkom geheten worden met een cake met het opschrift WELKOM THUIS in fleurige kleuren doet je beseffen dat het gewone leven weer zijn aanvang neemt.
Nog even langs de stand van Heineken om een aandenken aan deze uitdaging mee te mogen nemen, een collectors item en dan naar huis.
Nog even een verdwaalde, ook zoekende collega de hand gedrukt en dan naar de wachtende auto voor de reis naar huis, even nog gauw een kopje echte Hollandse sterke koffie en dan...............
Je bent echt weer thuis als je op de snelweg in de file komt, de medepassagiers beginnen de eerste vragen op je af te vuren en langzamerhand komen de herinneringgen weer boven, "wat heb je meegemaakt, zou je weer gaan, ben je moe,heb je veel foto's, heb je honger, had je leuke collega's, hoe was het hotel, en nog vele andere vragen zullen volgen.
En dan eindelijk thuis, welkom geheten door een groot bord dat voor het raam hangt en slingers in de kamer, voel je je direkt weer thuis, jou stoel, jou kopje, jou pantoffels en de rest.
En dan komt voor de thuis blijvers het grote moment, zou er nog een souvenir in de koffer zitten, mijn dochters konden niet wachten,""papa wat is de code van je slot"?
uitpakken en ja hoor daar zijn ze de langverwachte Uggs, is het de goede maat bij de juiste kleur? goed gegokt, gelukkig er kijken me 2 stoere meiden dankbaar aan. Doen jullie er voorzichtig mee???
De verdere souvenirs worden verdeeld onder de armen, de rechter en de linker en het uitpakken komt tot z'n einde, de was in de mand en de kapotte koffers (KONDEN DENK IK NIET TEGEN DIE TURBULENTIE) leeg weer naar zolder voor een volgende uitdaging.
De aan jou geadresseerde kaarten gelezen en de familie even telefonisch op de hoogte gesteld van de terug keer van de verloren zoon/dochter.
En dan de eerst telefoonjes, met telkens weer dezelfde vragen, hoe was het, ga je nog een keer, ben je moe, denk dat ik een bandje inspreek.
Maar mooi om te zien dat de dierbare om je heen mee geleefd hebben met dit ook voor hen voorbije avontuur.
En dan langzaam proberen om de tijd van slapen uit te stellen tot tenminste 22.00 uur en dan naar een veel te klein bed.
Na 1 maand van slapen in een mega groot bed wordt het weer aanpassen, ga eens een stukje opzij, mag ik ook nog een stukje dekbed, snurk niet zo wil je.
En dan lukt het niet om de slaap te vatten, op de wekker wordt het 1 uur, 2 uur, 3 uur etc.
Je ligt te draaien en naast je hoor je slaperig (zij wel) kun je niet slapen? nee en dus maar naar beneden met een lekkere kop Senseo aan je blog werken. Misschien vanavond maar als het hier net zo gaat als in Vancouver komen er nog een aantal onrustige nachten aan.
Als laatste aan dit lange bericht nog even het volgende:
Karel bedankt in het gestelde vertrouwen en het waren 4 geweldige weken, zou het zo weer doen.
Tufan (moorkoppie),TIJGER heb het samen met jou erg naar de zin gehad, gaan we samen nog een keer met de trein weg?
Rene K. ( mister lotus), lekker samen aan een uitdaging kunnen en mogen werken, en denk nog maar een keer terug aan die BUTTER oorlog.
Rene B,(Opa) wat een tomaten hebben we weg gesneden hè, je zou er bijna van gaan dromen.
Collin (Clint), ga het samen fietsen en een biertje drinken nog missen, heb nu al afkick verschijnselen.
Francois (Stooffie), Wat een samen werking jij in de warme- en ik in de koude keuken, en dat stooooooooooooooofvlees, lekker hoor.
John Willemn, je was een wereld kamer genoot, op naar de volgende uitdaging, Londen?
EN VOOR EEN IEDER DIE IK OP DIT MOMENT BEN VERGETEN, BEDANKT VOOR ALLES EN HET GA JULLIE ALLEMAAL GOED, TOT BIJ DE OLYMPISCHE REÜNIE.
Jeroen alias Vippie.
